Greet krijgt er wat van

Hallo, snot, hoofdpijn, keelpijn, snot, spierpijn, hoest, snot en lamlendigheid. Nu jullie er toch zijn moet ik even wat kwijt. Ik vind mezelf normaal gesproken behoorlijk gastvrij, alleen heb ik nou niet bepaald op júllie zitten wachten. Dus doe me een lol en ga even een ander lopen zieken.

Beestjes, allemaal beestjes

Zooooo broodkevers, jullie hebben natuurlijk net weer ons huis uitgekozen. En dan goed getimed met zijn allen tegelijk tevoorschijn komen en mij ontzettend aan het werk te zetten. Ik zat er echt op te wachten, om mijn voorraadkast eens lekker uit te mesten. Maar ik heb jullie bron van leven gevonden hoor, little basterds.

Maar zeg eens, wat is jullie nut eigenlijk, anders dan mij - en wellicht velen anderen met mij - vreselijk irriteren? Vertel dat maar eens. Jullie hebben niet eens een pagina op Wikipedia! Ja, onder jullie Latijnse naam: Stegobium paniceus, en daar staat me toch een partij nutteloze informatie op....tssss, wel 1 hele zin. Dat jullie uit de familie van de klopkevers komen. Het moet niet gekker worden.

Nou, de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat jullie wel in het engels op Wikipedia zijn te vinden, als de drugstore beetle, de bread beetle of de biscuit beetle. En jullie vriendje is de tabakskever. De namen zeggen het al, jullie houden van meelproducten en jullie vriendjes van tabak.

Om er verder niet al te veel woorden aan vuil te maken. Ik wil jullie niet en ik hoef jullie niet. Dus nu wegwezen met zijn allen! En voor de stomme achterblijver heb ik nog dit te zeggen: I'll kill you!

Stil-leven

Trrrrinnggggg!

Ik had het volluk al aan zien komen. Vanaf mijn positie op de bank is dat namelijk onvermijdelijk. En ik zit nogal eens op de bank de laatste tijd. Dus ik kan goed zien welk volluk eraan komt. Al komt er nou ook weer niet zó veel volluk.

Ik deed de deur open.

'Goedemiddag mevrouw, ik zal mij even voorstellen.'

Ik kreeg een hand. 'Ik ben bladerdiebladerdiebla.'

'Uh, hallo.' Ik vroeg mij heel even af of ik mijzelf ook moest voorstellen, maar zag daar van af.

'Ik kom even de zojuist bekendgemaakte energieprognoses met u doornemen. Ik ben, om het zo maar even te zeggen, uw energieadviseur voor deze middag.'

'Ik ben in het geheel niet geïnteresseerd.'

'Maar het kan u wel € 30,- op jaarbasis schelen en....'

'Prima, maar ik ben niet geïnteresseerd.'

'Oh, ok, nou, fijne dag dan verder.'

'U ook en succes. Daaaag.'

Ik deed de deur weer dicht.

Wat ik eigenlijk had willen zeggen, was dit:

'Energieadviseur, energieadviseur, je bent gewoon van Oxxio, want dat staat namelijk in koeieletters op dat keycord van je. Niks niet adviseren, de bedoeling is dat je mij een contract aan gaat smeren. Een beetje eromheen leuteren zodat je de voet tussen de deur krijgt. Heb je opgelet? Die voet zit er namelijk niet tussen! En al zou het € 300,- op jaarbasis schelen, ik teken nooit niet een contract bij Oxxio. En nou ophoepelen. Goedemiddag en goede zaken verder, maar niet bij mij.'

Dat had ik willen zeggen, maar ik zei het niet.

Greet houdt gewoon niet van kou

Er gaat even helemaal iets mis!

Dit had ik dus niet besteld.

Mijn verzoek aan Koning Winter ruim een jaar geleden heeft echt geen zier geholpen. Hij flikt het gewoon weer. Maar nu op het moment dat je het eigenlijk niet meer verwacht.

IK HOEF HET NIET. Geen sneeuw, geen ijs, geen kou in de negatieve cijfers. Laat maar hangen!

 

Greet en de begrenzer

Ik ben begrensd. Dat zijn we natuurlijk allemaal, in meer of mindere mate. Ik bedoel maar, hoe vaak trapt u het gaspedaal van uw auto zo diep in dat deze zijn (of haar) maximum snelheid bereikt? En dan heb ik het niet over de wettelijk toegestane maximum snelheid, maar zo hard als ie kan.

Nou, zo hard kan ik niet meer. Zelfs 120 kilometer per uur is wat te veel gevraagd. Ik kom meer in de buurt van een schamele 35 kilometer per uur. Zeg maar, een snorfiets en dan één met een verschrikkelijke kleine benzinetank.

Stelt u zich eens voor dat u met zo'n snorfiets, die eigenlijk niet door de keuring zou komen, met 30 tot 35 kilometer per uur op de snelweg rijdt. Het verkeer raast u, hopelijk links, voorbij. Zelfs de vrachtwagens en de wat bangig uitgevallen tiepes en de ouden van dagen. Je geeft gas en gas, maar er komt geen kilometertje op de teller bij. Het is nogal frustrerend.

Ik peuter me suf aan de begrenzer en heel soms ontstaat er een gaatje, waardoor ik tijdelijk wat meer kilometers kan maken, in de lengte of de breedte. Of ik heb een houtje-touwtje-knoopje oplossing om de snor kortdurend wat op te voeren. Consequentie is dat ik dan de dag erna snelheidje stapvoets maak of dat de tank lek is of dat ik helemaal geen meters meer maak.

Peuteren en pulken heeft dus geen zin. Het moet even anders. Misschien moet ik toch maar een tijdje genoegen mee nemen met die 35 kilometer per uur of minder en de korte afstanden. En ik zal me dan toch eens verdiepen in de gebruiksaanwijzing van dit vreemde voertuig. Verder: helmpie af en de blik niet meer alleen strak vooruit. Met deze snelheid heb ik alle tijd om eens rustig om mij heen te kijken en te genieten van alles wat langzaam voorbij schuift.

Wauw...

Het origineel is al geweldig, maar dit is super!