Met katten heb je altijd wat

Kan die rooie eindelijk weer zelfstandig zijn poep lozen, verdwijnt die kleine koe anderhalve dag uit het zicht! Terwijl we in familiaire formatie in de tuin van de zon en een drankje genieten, komt hij volledig verhabbezakt aanstrompelen. Blijkt hij toch in de spreekwoordelijke zeven sloten tegelijkertijd te kunnen lopen.

Hij was vies, plakkerig (met de nadruk op plak) en had overduidelijk pijn in zijn achterpoten. Hij liet een spoor van bloederige poezenpootjes achter op de vloer. In allerijl de kattenmand erbij gepakt, het zielige hoopje erin gestopt en op weg naar de weekend dierenarts. Normaal zet hij in de auto een enorme keel op, maar dit keer kwam hij niet verder dan een wat zielig gepiep.

Eenmaal bij de dierenarts bleek het mee te vallen. In ieder geval niets gebroken, maar de kussentjes onder zijn poten waren helemaal weg geschaafd, waarbij de teentjes ook kapot waren en zijn achterlijf bleek pijnlijk. We hebben hem na een shot pijnstilling en met een doos antibiotica onder de arm weer in zijn mandje gestopt en zijn weer huiswaarts gekeerd.

Liefdevol heeft Mr.T. alle plak maar uit zijn velletje geknipt, want het lukte hem zelf niet goed om het schoon te likken. Hij heeft nu een kaal kontje. We hebben hem verwend met vleesjes en zijn met hem gaan wandelen, omdat hij de kattenbak categorisch weigerde. Behoedzaam lopend sjokte hij achter ons aan, terwijl wij gaten voor hem graven, want dat kon hij zelf niet.

Inmiddels gaat het weer een stuk beter. Hij kan weer springen en loopt bijna weer als vanouds. Al slaapt hij nog steeds een gapend gat in de dag en heeft hij 's avonds een blik van 'ik blijf vannacht nog maar even een nachtje gezellig binnen'. Maar de vlinders in de tuin zijn niet meer veilig.

Wat er nu gebeurd is? Geen idee. Aangereden? Vast gezeten? Hij is in ieder geval weer bang voor elke zuchtje wind, dus de schrik zit er goed in. En nu maar hopen dat hij het gebeuren opgeslagen heeft in zijn herinnering, zodat hij de volgende keer de zeven sloten met een grote boog ontwijkt.

Greet leukte de boel een beetje op

of zoek de verschillen

Greet en de liefde voor friet

Ik vertelde u al eens dat de Turk, die later een Marokkaan bleek te zijn, heerlijke friet verkocht. Ja, u leest het goed: verkocht. Een maand of vier nadat we hier zijn komen wonen, hing er ineens een briefje op zijn etalageraam dat hij wegens omstandigheden tijdelijk gesloten was. De tijdelijkheid duurt helaas tot op heden. Zo gaat dat hier in de buurt.

In de tussentijd zijn wij gaan shoppen om weer zulke heerlijke friet en bijbehoren te kunnen scoren. Er zit hier nogal wat in de buurt, dus we konden onze lol op. Er zitten twee 'echte' snackbars op loopafstand, waarbij ik bedoel dat de friet dan ook nog warm thuiskomt. Het uiterlijk van deze etablissementen is van dien aard dat het niet direct uitnodigt om daar je voedsel te halen. Maar goed, toch geprobeerd, want je moet nooit afgaan op het uiterlijk, het innerlijk telt, toch? In deze gevallen dus niet. Friet en de goodies waren niet lekker.

Daarna waren de tenten aan de beurt die friet als bijproduct verkopen. Het gaat namelijk om de shoarma, de kebab of wat dan maar ook. Ze noemen zichzelf ook allemaal grillroom. We kwamen uiteindelijk uit bij de kebabboer. Heerlijk broodje kebab met wat frietjes erbij. Aanpassen is voor ons geen enkel probleem. Maar na een keer of wat viel het genuttigde niet zo goed in de aarde van onze magen. Dus dat was het einde van het broodje kebab.

Het probleem dat aan het gebrek van goede friettenten ten grondslag ligt, is dat elke goede zuiderling zijn friet zelf bakt. En dan niet persé friet uit een zak uit de diepvries, maar zelfgemaakt van heuse aardappels. Die dan eerst eigenhandig worden geschild en in dikke frieten worden gesneden. Dan bakken die hap en nog een keer afbakken. Is ons een pietsie te veel werk. Bovendien hebben we geen frituurpan.

Onze mogelijkheden in de directe omgeving waren nu uitgeput. Wat te doen voor onze frietbehoefte? Elke zaterdag naar de zaak met die grote, enge clown is ook zo wat. Tot we op een goede dag lopend naar de stad voor een ijsje in een pas ontdekte ijstent langs De Frietlounge kwamen. Een 'sjieke' snackbar, waar je fatsoenlijke kunt zitten en een biertje krijgt en waar je frietjes op normale borden worden opgediend. Je wordt dus bediend! En dat alles voor propere prijzen. Wij zijn er helemaal weg van, al zitten we er niet elke zaterdag. Ze zijn bekend om hun geweldige hamburgers, die wij echter nog nooit hebben gegeten. Maar Mr.T. zit er dichtbij, als hij een keer af kan stappen van zijn patatje zuurvlees.

Nu is algemeen bekend dat nog dieper het centrum in de allerlekkerste friet van het hele noordelijk halfrond te krijgen is. Daarvoor moet je bij Reitz zijn. Deze hebben we nog niet geproefd, omdat daar altijd een gigantische rij staat. Ook kun je er zitten in het 'restaurant', en als er plek is mag je op je knietjes van dankbaarheid naar binnen. Misschien moeten we deze een keer testen om 9 uur 's ochtends, voordat de winkels open zijn en de stad volstroomt.

U vraagt zich ongetwijfeld af wat we nu doen op onze zaterdagavond als we niet uit frieten gaan? We eten thuis aan tafel met zelfgebakken biologische shoarma of kippenpoten. Pitabroodjes erbij, sla, zelfgemaakte sausjes. Super! Verandering van spijs doet eten.

Pomplamoose maakt weer wat moois

Eerder liet ik u al wat horen en zien van Pomplamoose. Ze hebben weer wat nieuws gemaakt, nu in samenwerking met Ben Folds & Nick Hornby. Buitengewoon de moeite waard om het u even te laten horen.

Greet laat wat moois hangen in het geheugen

Yesterday was history.

Tomorrow is a mistery.

Today is a gift,

that's why it is called: 'the present'.

Greet heeft een beetje ondersteuning nodig

Het lijf blijkt niet meer zo stevig op zijn grondvesten te staan. De stand der zaken is niet helemaal meer - of helemaal niet meer, daar zijn we nog niet over uit - zoals het zou moeten zijn. De lengte van de palen van het onderstel zijn niet meer gelijk en ook is er een onnatuurlijk draaiing in het middendeel van de stellage ontdekt. Om het leed wat momenteel wordt geleden enigszins te verzachten en de fysieke onjuistheden op te heffen, worden de fundamenten met hulpmiddelen ondersteund.

In klare taal: ik heb steunzolen!

De fysieke ongemakken hebben overigens geen invloed op mijn geestelijke vermogens.

Greet preuvde er gretig van

Als echte ingeburgerde Maastrichtenaren hebben Mr.T. en ik ons gisteravond begeven onder de echte Maastrichtenaren op het Preuvenemint. Het regende hier en daar een pijpensteel of wat, maar dat mocht de allesoverheersende pret niet onderdrukken.

Mr.T. had in de dagen ervoor het plan dat we allebeide afzonderlijk de plattegrondjes even moesten uitprinten en daarop dan aankruisen bij welke tenten we wilden preuven. Het makkelijkst was dat we ook even een noteerden wat we precies wilden preuven. Dat plan heb ik afgewezen.

We gingen van een Limburgse vleesplank en Spaanse tapa's naar Thaise soep, die ik dan weer niet lekker vond, maar Mr.T. des te overheerlijker. Via gefrituurde spiering maakten we een stop voor mosselen en Zuid-Afrikaanse bobotie, waarna we nog een Marokkaanse wrap gepreuvd hebben en tot slot namen we wat hapjes van onze overburen Chong Thai. Uiteraard werd dit alles ondersteund door een biertje of twee, of drie, of misschien vier?

We hebben onze ogen uitgekeken naar al die mensen die er ook waren. Al met al heerste er een enorm bobo-gehalte, veel pakken, veel dassen, veel hakken, veel make-up. Er werd genetwerkt bij het leven. En daar scharrelden wij wat tussendoor.

Ondertussen hebben we ook nog burgermeester Mans de hele rataplan zien en horen openen, waarna het Maastrichts volkslied ten gehore werd gebracht, die de burgermeester nog een beetje beter moet leren. Al kende hij het weer beter dan wij het kennen en misschien ooit wel zullen kennen.

Uiteindelijk zijn we heel wat preuvenelapjes lichter weer huiswaarts gekeerd. Met ronde buikjes zijn we moe, maar erg voldaan ons bedje in gerold. En dan blijkt het zomaar ineens weer vrijdagochtend te zijn!

Volgend jaar zijn we weer van de partij.