Goud

Zon in de herfst geeft de wereld een gouden randje.

Als de wind even zachtjes zucht, laten de bomen opgewekt hun gouden vlokken vallen. Deze blijven nog even dansen, voordat ze neerdalen om de aarde te bedekken met een laagje goud.

Maar let goed op, zet al uw zintuigen wijd open, want voor je het weet is het weer voorbij. Dan verdwijnt het goud in de vergankelijkheid en hebt u het gemist.

Greet keert haar gezicht nog even naar de gouden bol hierboven.

Greet wil graag iets vragen aan meneer Wilders

Beste meneer Wilders,

Ik heb erg getwijfeld of ik u wel met 'beste' zou moeten aanspreken, want zo best vind ik u eigenlijk niet. Maar ik ken u verder niet, dus leek 'beste' mij toch weer de beste oplossing.

De reden dat ik dit schrijf is dat ik eigenlijk wat vragen aan u heb, waar ik graag uw antwoord op zou willen horen. Het zijn er maar een paar, dus u bent zo klaar, denk ik.

• Waarom hecht u een wereldbreed belang aan de vrijheid van meningsuiting, terwijl u in hevig verzet komt tegen degenen die een mening hebben over u en uw kiezers?
• Denkt u echt dat de plannen die u in het gedoogakkoord heeft laten vastleggen nu werkelijk de oplossing zijn voor de problemen waarvan u de oorzaak toeschrijft aan een bevolkingsgroep met een bepaalde religie?
• Ik bekeek net even uw twitterpagina en waarom moet er in elke zin zoveel boosheid naar anderen geformuleerd worden?
• Waarom is uw partij geen democratische partij?

Eerlijk gezegd verwacht ik geen antwoord van u, aangezien het u is geadviseerd om te zwijgen, waartoe u overigens het volste recht heeft.

Met vriendelijke groeten,

Maar-Greet

PS: zoudt u alstublieft eens wat kunnen doen aan uw haar?!

Greet en de elementen

Ga je niet een heuvel op, dan kun je nog te maken hebben met een constante vlaag wind. Tegen wel te verstaan. Ineens blijk je een magnifiek uitzicht te hebben, waaruit je niet anders kan concluderen dat de wind niet de enige tegenstander was. Maar de dingen kunnen zich ten goede keren, want once you got up, you have to go down. Als de wind dan ook nog onder je vleugels komt, gaat de beweging ineens weer van een leien dakje.

Vandaag gaan we de strijd nog maar weer eens aan. De zon staat in ieder geval altijd aan onze kant.

Het chocoladeverkopertje is een Maastrichts kinderpostzegelverkopertje

Mijn grote vriend is weer geweest! Hij straalde. Geen idee of het door het onverwachtse mooie weer na een donkergrijze dag kwam, of door mij. Verlegen kan hij zijn en watervlug, maar deze keer waren zijn bruine ogen recht op mij gericht en nam hij alle tijd. Hij kwam voor de kinderpostzegels.

Hij begon er mee zich netjes voor te stellen. Ik ken hem natuurlijk en dat zei ik ook, maar mijn zin stierf ergens weg in het niets. Hij was namelijk strak voorbereid en liet zich niet van zijn apropotje brengen door mijn enthousiaste suggesties hem behulpzaam tegemoet te komen. Hij wist duidelijk wat hij deed en wat hij moest doen. Zelfs met het optellen van de bedragen wees hij mijn aangeboden assistentie met een glimlach van de hand. 'Moet je rekenen, terwijl je niet eens op school bent', vond hij geen buitengewoon zinvolle opmerking. Hij keek me aan alsof hij iets dergelijks vandaag al 34 keer had gehoord.

Zelfs het zegeltje voor de deurpost wilde hij zelf op hangen. Mijn ervaring is dat die dingen er in een zucht weer af waaien, maar hij verzekerde mij dat het zou blijven zitten. Hij plukte een zegel uit zijn grote envelop en likte er eens grondig aan en gebruikte nog wat extra spuug bij het vastplakken van de hoekjes. En hij zit als een huis!

Nadat alles in zijn ogen goed was afgerond, de juiste kruisjes in de juiste hokjes, de juiste gegevens op de juiste plaats, waarbij hij de datum mij alvast verklapte, ging zijn lichaam in de renhouding. Na twee passen ging piepend de rem erop en watervalde hij de datum van bezorging van de bestelde kaarten en zegels er uit.

Daar ging hij weer.

Tot de volgende keer!

Tot in mijn ziel

Greet is verliefd

Ik heb net weer een plekje in mijn hart vrij gemaakt voor een nieuw wereldwondertje. Het is E. van A., oftewel Poemeltje. Ze liet me verdwijnen in haar grote blauwe ogen. Zo klein, maar zo betoverend. Haar wonderbaarlijk natuurlijke reactie op haar moeder deed me ontroeren.

Op weg naar huis realiseerde ik mij dat ik stiekem een toefje van de roze wolk heb meegenomen.

Greet en dokters

Mijn hele leven heb ik al een haat-liefde verhouding met dokters. Af en toe heb je ze nodig, jammer genoeg, maar dan wil ik ook graag dat ze doen waarvoor ze zijn opgeleid: mij vertellen wat er aan de hand is en vervolgens met een plan komen om het probleem op te lossen. Een niet onmogelijke eis, vind ik zelf.

Dit soort dokters zijn schaars en buitengewoon moeilijk te vinden. Want hoe weet je nu voor dat je je inschrijft bij een artsenpraktijk of jij en de dokter bij elkaar passen? Het is toch een soort blind date. Je kunt proberen om ervaringen bij elkaar te scharrelen, maar die zijn al net zo schimmig en lastig te vinden.

Het komt er op neer dat het een grote gok is, waardoor je soms bij een arts terecht komt die elke lichamelijke klacht denkt op te lossen met de woorden: 'en wat denk je zelf?' Of nog veel erger: 'wat wil je dat ik doe?'

Hier schiet ik spontaan van in een ernstige kramp en word ik ook nog eens met stomheid geslagen, waarop zo'n arts dan altijd zegt: 'kijk het nog maar even aan en als het niet over gaat, zie ik je weer terug.'

Ik wil graag dat een dokter mij begrijpt. Dat ik maar een half woord hoef te zeggen. Dat hij mij en mijn ongemakken serieus neemt. Dat hij luistert. Dat hij daadkrachtig is. En overal waar 'hij' staat, mag natuurlijk ook 'zij' staan, maar is geen noodzaak.

In Amersfoort had ik voor het eerst in mijn leven zo'n dokter. Ik heb dan ook met pijn in mijn hart afscheid van hem genomen en ben mijn zoektocht naar super dokter # 2 in Maastricht begonnen. Het werd een langdurige zoektocht, maar het kwam uiteraard weer neer op een iet-wiet-waait-weg situatie. Ik vertelde u al over de noodzaak van een stelletje steunzolen waarvoor ik voor het eerst mijn nieuwe dokter moest bezoeken. Het blijkt een goede # 2 te zijn.

Gister kwam ik voor een controle afspraak, waarbij deze dokter voorgoed mijn hart heeft gestolen. Met mijn heupen blijkt niets mis te zijn, anders dan de scheef stand die met de zolen moet worden gecorrigeerd. En nu komt het, want hij zei dat het op mijn leeftijd geen enkel probleem was om de zaken recht te trekken. Mijn lijf was nog jong en soepel.

Ik herhaal het even voor het juiste effect: mijn lijf was nog jong en soepel. Ik hield even mijn adem in. Zou hij mijn geboortedatum wel juist hebben ingevoerd in mijn dossier? Mijn lijf voelt namelijk helemaal niet meer jong en soepel. Het is me al jaren niet meer gelukt om mijn benen in mijn nek te leggen en dat is toch de maatstaf, niet?

Maar het was nog niet klaar. Ik liet ook nog even een moedervlek zien waar ik me zorgen over maakte. Hij keek ernaar en zijn gezicht werd een grote glimlach. 'Op jouw leeftijd hoef je je daar zeker geen zorgen over te maken.'

Ik bloosde wat en vroeg mij later af of ik wel de juiste boodschap had opgepikt.

Ach, wat is juist. Ik ben dus jong, ik ben dus soepel en ik hoef me nergens zorgen over te maken.