Greet en de begrenzer

Ik ben begrensd. Dat zijn we natuurlijk allemaal, in meer of mindere mate. Ik bedoel maar, hoe vaak trapt u het gaspedaal van uw auto zo diep in dat deze zijn (of haar) maximum snelheid bereikt? En dan heb ik het niet over de wettelijk toegestane maximum snelheid, maar zo hard als ie kan.

Nou, zo hard kan ik niet meer. Zelfs 120 kilometer per uur is wat te veel gevraagd. Ik kom meer in de buurt van een schamele 35 kilometer per uur. Zeg maar, een snorfiets en dan één met een verschrikkelijke kleine benzinetank.

Stelt u zich eens voor dat u met zo'n snorfiets, die eigenlijk niet door de keuring zou komen, met 30 tot 35 kilometer per uur op de snelweg rijdt. Het verkeer raast u, hopelijk links, voorbij. Zelfs de vrachtwagens en de wat bangig uitgevallen tiepes en de ouden van dagen. Je geeft gas en gas, maar er komt geen kilometertje op de teller bij. Het is nogal frustrerend.

Ik peuter me suf aan de begrenzer en heel soms ontstaat er een gaatje, waardoor ik tijdelijk wat meer kilometers kan maken, in de lengte of de breedte. Of ik heb een houtje-touwtje-knoopje oplossing om de snor kortdurend wat op te voeren. Consequentie is dat ik dan de dag erna snelheidje stapvoets maak of dat de tank lek is of dat ik helemaal geen meters meer maak.

Peuteren en pulken heeft dus geen zin. Het moet even anders. Misschien moet ik toch maar een tijdje genoegen mee nemen met die 35 kilometer per uur of minder en de korte afstanden. En ik zal me dan toch eens verdiepen in de gebruiksaanwijzing van dit vreemde voertuig. Verder: helmpie af en de blik niet meer alleen strak vooruit. Met deze snelheid heb ik alle tijd om eens rustig om mij heen te kijken en te genieten van alles wat langzaam voorbij schuift.

Wauw...

Het origineel is al geweldig, maar dit is super!

Guus heeft ook eens wat te melden

Hier is ikkes, Guus. Ze noemen me ook wel 'Koe' of 'Die Kleine' of 'Flappie'. Het is allemaal drie keer niks. Wie noemt zijn kat nou Guus? Dat is toch geen naam voor een beest? Maar goed, ik moet het er maar mee doen.

Ik zal u eens verslag doen hoe het mij vergaat, nu die dikke rooie ploffert niet meer onder ons is. Trouwens, over de doden niets dan goeds, maar het was toch wel een klein beetje een lulletje rozenwater. Ik bedoel maar, heeft hij ooit een konijn gevangen? Hij voer nog wel eens mee op mijn successen, maar dat telt natuurlijk voor geen ene meter. Slapen en eten, daar was hij veruit de beste in. Als hij dan naar buiten moest, dan kon hij ook uitstekend voor de deur hangen. Wachten tot hij weer naar binnen mocht. Twee meppen waren meestal voldoende om die eerste plek voor de deur op te eisen. En kom op, welke kat durft er nu niet alleen te poepen...

Ik begreep er eerst helemaal niets van dat hij er ineens niet meer was. Weken werd hij bijna om de dag in die verschrikkelijk mand gepropt en weggebracht. De ene keer kwam hij wel mee terug en de andere keer niet. De laatste keer duurde het te lang. Zijn etensbak was ook weg en ik werd ineens in zijn hangmat gelegd. Ik dacht bij mezelf: ja dahaag, en er straks weer uitgejaagd worden omdat die rooie vlek er moet liggen. Maar dat gebeurde niet. Ik heb nog een week of twee gezocht en geroepen, maar tevergeefs en toen begreep ik het. De eerste de beste keer dat ik in die reismand moest, heb ik mij dan ook met poot en tand verzet.

Maar op een of andere manier ben ik nu wel gewend aan de alleenheerschappij en ik kan het aanraden! Het is fantástisch. Ik lig op elke plek die ik wil. Het gras is nu definitief voor mij alleen. Als ik buiten ben en ik moet noodzakelijk weer naar binnen, dan zet ik een keel op. Ik zorg hoe dan ook dat ik boven alles uit kom. Dat de buren daar misschien last van hebben, soit. Als ik naar binnen wil, dan wil ik naar binnen, onmiddellijk. Buiten heb ik overigens alles weer redelijk onder controle. Ik moet hier en daar nog een kat overtuigen, maar mijn territorium is nu duidelijk en vooral heel groot. Dat ik dan soms wat klappen oploop en gehavend uit de strijd kom, dat is dan 'collateral damage'.

Ik zoek af en toe de grens weer eens op. Pakt niet altijd even goed uit. Toen ik laatst het aanrecht weer eens uitprobeerde kreeg ik ongenadig op mijn sodeflikker. Geen succes dus. Maar als ik iets niet wil, dan gooi ik mijn tanden en nagels in de strijd. Werkt gegarandeerd. Aan het einde van de dag doe ik net zo lang vervelend tot er iemand met mij gaat spelen. Daar is in je eentje namelijk geen bal aan. En als ik mij een beetje goed gedraag, dan mag ik 's avonds nog wel eens op schoot liggen.

En oh ja, ik ben al een tijdje autodidactisch bezig om automonteur te worden. 't Is alleen zo vervelend dat je er zo smerig van wordt.

Kortom, ik ben best wel enorm gelukkig!

Goede voornemens

Ik begin er niet aan.

Je hebt er niets aan.

Waarom zou je jezelf iets opleggen, waarvan je eigenlijk toch al weet dat je het na een tijdje weer laat versloffen? Waarom moet je je altijd op 1 januari iets goeds voornemen? Waarom niet op 28 juni? En waarom moet een een voornemen altijd goed zijn?

En ik zeg u: 2 januari is een stomme dag! De oliebollen zijn op. De voorraden zijn opgegeten. De kaarsjes kunnen uit. Iedereen gaat weer over tot de orde van de dag. Het leven gaat gewoon door.

Ik heb er dus niets mee. Al vind ik wel dat er in zijn geheel wat dingen zouden kunnen veranderen. Maar dat heeft in feite niets met het nieuwe jaar te maken. Als we met zijn allen gewoon eens wat aardiger tegen elkaar zouden zijn. Vriendelijk, met een glimlach. Niet direct in de aanval en de verdediging. Gewoon een beetje aardiger. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

'Begin de dag met een dansje. Begin de dag met een lach. Want wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag, jaaaa, die lacht de hele dag.' Zoiets...

Verder wens ik iedereen al het goede, liefde en gezondheid voor 2012!

Greet waagt het er op

Ik heb momenteel niet een bloeiende relatie met de doktersassistente die mij twee keer in de week een injectiespuit in mijn bil ramt, om mij de benodigde B12 vitaminen in mijn lichaam te krijgen. Ik kan u vertellen dat die injecties allesbehalve een lolletje zijn. Maar er is een kans dat ik mij er beter door ga voelen en kansen moet je altijd pakken.

Vroeger met monopoly koos ik ook altijd al voor de kans-kaart! Kansen bieden mogelijkheden. Al kan de weegschaal natuurlijk ook de andere kant op slaan. Een kans is namelijk een waarschijnlijkheid en geen zekerheid. Zelfs niet een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Dat maakt een kans eigenlijk niet meer dan een gok, maar gokjes moet je nemen in het leven, toch?

Al ben ik op het gebied van gokjes over het algemeen toch buitengewoon voorzichtig. Zeker als het om bezit gaat. Zo ben ik wel eens in het casino geweest, met een vooraf afgesproken bedrag. Alleen al het feit dat je geld inlevert voor plastic schijfjes, is natuurlijk al te zot voor woorden. En daar ga je dan mee 'spelen'. Het liefst zet ik bij elk spel met maximaal 10 cent in om mijn verlies zoveel mogelijk te beperken. Maar dat levert dan ook geen drolletje winst op, mocht je een keer goed gegokt hebben. Mijn speelgoed zat in mijn rechterbroekzak, totdat ik winst ging maken en dat ging naar mijn linkerbroekzak. Toen werd het interessant. Dus gokken is leuk op het moment dat het je wat oplevert.

In wedden ben ik dan ook een kei. Want ik wed alleen maar als ik 100 % overtuigd ben van mijn gelijk. Ook daarin kan een mens, en ik dus ook, overmoedig worden. Zo heb ik laatst toch een lunch verspeeld.

Maar ik dwaal af. Das ook een onderdeel van mijn algehele welzijn, waarbij de wel nog steeds niet is wat het moet zijn. Inmiddels is er een diagnose: CVS/ME. Dat klinkt heel wat en dat is het ook. Al is het zeker geen reden om in zak en as te zitten en niets te doen. Daarom onderga ik lijdzaam de injecties en hoop op kansen. En in januari buigt een heel batterij aan behandelaars, die bijna allemaal een beroep hebben wat eindigt op -peut, zich over mij en mijn welzijn. Met als doel om mijn wel weer een beetje op zijn plek te krijgen.

Fryslân boppe!

Loop ik door de supermarkt, hartje Maastricht, hoor ik De Kast met 'In Nije Dei'. Ik voel me helemaal warm worden van binnen en onderdruk de sterke neiging heel hard te gaan meezingen. Maar dat heb ik net weten te voorkomen, want ik wil niet geëtiketteerd worden als de loenatik van de buurt.

Tja, je kunt het meisje wel uit Friesland halen, maar je haalt Friesland natuurlijk nooit uit het meisje.

Sint

Daag meneer de Sinterklaas,

Ik denk, ik schrijf u maar even een briefje, want ik heb het angstige vermoeden dat uw prioriteit wat meer bij de kinderen ligt. Dat vind ik niet erg hoor, want tenslotte bent u dé kindervriend van Nederland (en België). Op een of andere manier heb ik gewoon even wat vraagjes voor u.

Hoe zit dat nu precies met dat grote boek van u? Ik bedoel, wat staat daar eigenlijk in en wat doet u er mee? U schijnt alles te weten, hoe lief en aardig iedereen geweest is enzo. Maar ik hoorde u laatst op de radio verkondigen dat u nooit iemand meeneemt naar Spanje, terwijl daar hier en daar toch een ietsiepietsie mee gedreigd wordt. Dat is toch niet helemaal handig naar die kinders toe? Consequentie is belangrijk voor dat kleine grut en dit is pedagogisch dan niet al te best.

Ennuh, die jurk...Is het misschien niet eens tijd om uw outfit een tikkie te moderniseren? Lijkt me ook prettiger als u op uw paard over de daken de pakjes door de schoorsteen moet douwen. Of laat u dat uw Pieten opknappen en staat u de boel vanaf de straat te dirigeren? Ik snap ook dat uw outfit een beetje bij uw leeftijd moet passen en u wordt natuurlijk dit jaar al weer 1741 jaar. Maar een beetje bekende gast heeft tegenwoordig een persoonlijke stylist, dus wellicht hebt u een modebewuste Piet ergens in uw assortiment.

Ik wilde het ook nog even met u hebben over de pepernoten en de chocolade en de marsepein. Ik snap dat deze merchandise een groot deel van uw marketingstrategie behelst. Maar dat heeft u toch niet nodig? Die rommel wordt toch wel in grote hoeveelheden verkocht, ook als het pas een week of twee voor uw verjaardag in de winkels ligt. En dan maken we een uitzondering voor die marsepeinen staven waar chocola omheen zit. Die lust ik wel het hele jaar door.

En dan een laatste puntje. Kunnen we niet gewoon afspreken dat er geen pyjama's, geen sjaals en handschoenen, geen gezelschapsspellen en geen sloffen meer worden gegeven aan kinderen op uw verjaardag? Tenzij dit natuurlijk op hun eigen verlanglijst staat, maar dan zou ik me toch ernstig afvragen  wat de invloed is geweest van de ouders op de samenstelling van de lijst.

Dat was het wel. Ik hoop dat u er iets mee kunt. U mag ook gewoon alles in de wind slaan hoor, want die horen we waaien door de bomen en onze makkers staken hun wild geraas.

Daahaag Sint.

PS: ik hoef niets dit jaar...misschien alleen een chocoladeletter